O sztuce mówimy nieustannie. Trudno nieraz odróżnić dzieło od jego komentarza. Obrazy zaczynają udawać obrazy, a sztuka zaczyna udawać sztukę. Każda próba ich opisu staje się kolejną warstwą dekoracji, a każdy manifest – nowym kostiumem. Obiekty tworzą autopromocyjne rytuały, gdzie cyfrowe protezy, przedłużając nasze języki, oczy i ręce – zastępują doświadczenie.

Wystawa „yap, yap i narra” skupia się na „teatralności” sceny artystycznej – niestrudzonym yappingu artystów, kuratorów, widzów i krytyków. Tam, gdzie sugerowanie rozwiązań staje się bezradnym sportem, Gabriel Kryszpiniuk stawia na autoironię wbrew cudacznej autorefleksji. Jest szansa, że śmiech może stać się formą odzyskiwania szczerości. Czy sztuka oferuje jeszcze narracyjność, czy jest zaledwie stenogramem naszej gadatliwości?

Projekt zrealizowany w ramach Grand Prix 13. edycji konkursu Nowy Obraz / Nowe Spojrzenie 2024.

Kurator: Paweł Dyczkowski
Koordynacja: Ola Skubel