Udaję, więc jestem. Maskowanie w ADHD.

Wystawa podejmuje temat maskowania jako strategii funkcjonowania w społeczeństwie, w którym tożsamość staje się formą performansu. Autorka analizuje napięcie między autentycznością a społecznym wymogiem „normalności”, które prowadzi do zawieszenia jednostki pomiędzy tym, co ludzkie i nie-ludzkie.
Poprzez figurę manekina oraz jego realistyczne opracowanie, projekt konfrontuje widza z doświadczeniem Uncanny Valley, stawiając pytanie o granice akceptacji oraz mechanizmy wykluczenia tego, co odbiega od normy.