Tył

Koncepcja wystawy i wydarzeń zatytułowanych „Tył” powstała, by przyjrzeć się niejednoznaczności znaczeń związanych z tym określeniem.
Podchodząc z tyłu widzi się zarys, pozostawiający przestrzeń na własne wyobrażenia. Stanisław Lem w „Solaris” opisał możliwość stworzenia drugiej osoby z pamięci o niej, z tego co czasem nieświadomie zatrzymuje się z tyłu głowy.

Z tyłu można obawiać się obmowy, ataku – nożem w plecy. Front nierzadko posiada znamiona tarczy, tylna strona pozwala na większą swobodę, delikatność, nieograniczenie obawami związanymi z konwenansami czy wymogami formy. Z tyłu znajdują się często szkice, notatki, uwagi zaczepne i łobuzerskie.
Paradoksalnie w stanie zagrożenia człowiek często kuli się wystawiając tę wrażliwą, a jednak silną tylną część na potencjalny atak. Chroniąc słabszego czy dziecko – otula się je rękoma i broni osłaniając plecami.
Tyły wiążą się z zakresem rzeczy do zrobienia, kiedy czas pozwala na realizację najważniejszych, spychając mniej istotne na dalszy plan, tworząc szeregi spraw oczekujących na swoją kolej. W jaki sposób człowiek segreguje działania, jak nadaje priorytety? Czy różnice w postrzeganiu wagi spraw, usuwaniu z grupy kluczowych, albo przesuwaniu z tyłów na pierwszy plan zmieniają się z czasem, kondycją psychiczną, pod wpływem otoczenia czy poziomu komfortu?
Wydaje się czasem, że zaległości stanowią rzadkość i daje się z siebie wszystko, by je niezwłocznie nadrobić. Z biegiem czasu świadomość narastania tyłów zmienia ich postrzeganie: z niedozwolonych, wymagających natychmiastowego działania na niespieszną akceptację stanu rzeczy z ich obecnością. Kiedy człowiek uświadamia sobie, że tyły zawsze już będą i tylko zarządzanie, wybory istotnych i nadawanie wagi pozwala na codzienność bez nadbudowania lęków i poczucia niekompetencji?

Zespół kuratorski: Róża Tomikowska i Rafał Tomikowski