Otwarcie

Wystawa Aleksandry Latanowicz zestawia ze sobą dwa cykle rzeźb artystki, które chociaż kontrastują ze sobą pod kątem środków wyrazu, eksplorują podobne wątki: otwieranie formy, zaglądanie do środka, wydobywanie wnętrza na wierzch. Rzeźby przedstawiające figury ludzkie to formy wykonane z mosiądzu o dość tradycyjnym charakterze. Ich klasyczną wymowę przełamują liczne rozbicia i ubytki oraz fragmenty elementów pomocniczych do wykonywania odlewów, standardowo usuwane z finalnej pracy. Te pozorne niedoskonałości pozwalają na zaglądanie do środka sylwetek i ukazują to, co zazwyczaj pozostaje ukryte.

Drugą serią są rzeźby wykonane ze szkła, bazujących na prostych, geometrycznych kształtach,będącymi przeciwieństwem ozdobnych sylwetek ludzkich. Prace te dają możliwość ingerencji w nie osobom odwiedzającym wystawę, które mogą samodzielnie rozłożyć i ponownie scalić konstrukcję, być może według swojego własnego pomysłu. Składające się na te konstrukcje sześciany to formy sugerujące zamknięcie, podczas gdy szkło jest materiałem ujawniającym co dzieje się w jego wnętrzu, pozwalającym na obserwowanie zmian wewnętrznej struktury i pęknięć, które mogą być zarówno skazą, jak i ozdobą. Nowe techniki i materiały to w końcu też nowe otwarcie dla artystki, szansa na zmierzenie się z eksplorowanymi już długo tematami w nowym świetle i z pomocą niedostępnych wcześniej narzędzi.

tekst: Aleks Szubert