Lubię myśleć, że moja Matka rodziła mnie do innego świata, niż ten, który nastał. Nie dlatego, że jestem nim rozczarowana, zostawmy to. Nie mówię tu zresztą o światach lepszych i gorszych. Kiedy znalazłam kolejną paczkę jej zdjęć – tym razem z czasów, gdy była w moim wieku – zaskoczyło mnie bijące z nich życie. No i te psy. Zarówno dla mojej Matki, jak i dla mnie, zawsze były koniecznymi towarzyszami życia. Rozmowa z psem jest jak rozmowa z bogiem – nieco w samotności, posyłana gdzieś pomiędzy otchłań a świętość.

Wystawa zbudowana jest wokół zdjęć dwóch kobiet i ich psów – autoportrety i zdjęcia archiwalne staną się punktem wyjścia do rozmów o tym, kim są psy i co znaczymy dla siebie nawzajem.