Niczym innym nie jestem jak tymi obrazami, które los splata, a znudzenie imieniem obdarza.
Nimi, choć ślepy i wycieńczony, stworzyłem wiersz niesprzedajny i (co jest mym obowiązkiem)
ocaliłem samego siebie.
Jorge Luis Borges

Skoro niektórzy twierdzą, że codziennie po części umieramy, to też codziennie powinniśmy tworzyć testament dla tego, co pozostało. Postanowiłem to robić, chociaż przez to nie nadążałem za swoim życiem. Przy okazji okazało się, że zbierając to, co traciłem, po trochu coś zyskiwałem. Było tego więcej i, więcej i coraz bardziej wyglądało jak ja.

MAX RADAWSKI rocznik 1992. Absolwent Fotografii na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu, artysta wizualny. Od 2017 roku związany z Pracownią Neofotografii na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu.
Interesuje się materialną stroną fotografii oraz relacją pomiędzy ulotnością obrazu a konkretnością obiektu. Inspirują go formy naturalne, tymczasowość i wiecznotrwałość materii. Stąd niejednokrotnie sięga po gest przecięcia kamienia, tworzy świetliste inkluzje, zbiera ziarna sosny czy fotografuje ryby w stawie. Od kilku lat swoją twórczość łączy z procesem wewnętrznej transformacji, która przyjmuje postać „alchemicznych” obiektów. Odsłaniają one jego własną historię, odnosząc się jednocześnie do uniwersalnych symboli, mitów i obrazów archetypowych. W tworzonych obiektach zapisany zostaje psychoanalityczny proces indywiduacji, który porównuje do pracy nad Wielkim Dziełem, adepta-alchemika.