My internal diapason

otwarcie: 27/06 o godz. 18:00
wykonanie kompozycji na kwartet dęty rozpocznie się o godzinie 18:15

„In the beginning, there was the air’s powerful breath, violent intimidating tornados, deep dark waves emerging in long pulsations from cracks in the earth, joined with shooting fire in a flaming crackling.
Surging water, waves streaming into shimmering droplets. . .
Was it already sound when no ear was tuned to this particular register of the wave spectrum in this immense vibrating symphony of the universe? Was there any sound if no ear was there to hear it?’’
-Eliane Radigue „The Mysterious Power of the Infinitesimal”

W klasycznym zachodnim stroju, równomiernie temperowanym, wszystkie dźwięki są podporządkowane, a mikroprzestrzenie między nimi – pomijane. W tym sensie akt strojenia – jako decyzja o tym, które dźwięki są zgodne, a które zbędne – zyskuje wymiar ściśle polityczny: dotyczy ciał, które otrzymują przywilej współbrzmienia w systemie. W tym kontekście warto przywołać postać Wendy Carlos, transpłciowej kompozytorki i inżynierki – jej eksperymenty z just intonation i mikrotonalnością były aktem oporu wobec kolonizacji słyszenia, sprowadzania dźwięku do tego, co, kompatybilne z zachodnim ideałem uniwersalności.

Praktyka Miłosza Kędry, podobnie jak wcześniejsze działania Carlos, koncentruje się na procesie rozmontowywania normatywnego porządku. Queerowanie organów umożliwia bowiem odrzucenie standaryzacji oraz uznanie słyszalnych szczelin w dominującym modelu harmonii. Rozstrojenie staje się strukturą odmowy – uwrażliwieniem na to, co systemowo uciszane. W tym kontekście znaczące stają się nieme piszczałki – umieszczane w fasadach organów, pełniące funkcję wyłącznie reprezentatywną. Na wystawie zostają uwidocznione, ukazane z perspektywy ich wnętrzności. Umożliwia to zdjęcie narzuconych przez wieki warstw i sensów. Niedopuszczane wcześniej do głosu – mogą zacząć rezonować, jeżeli zdecydujemy się słuchać inaczej.