Intencją wystawy malarstwa Małgorzaty Szymankiewicz jest skonfrontowanie dwóch różnych perspektyw w jaki możemy spoglądać na zagadnienie wzoru. Z jednej strony, w obszarze designu, wzór lub pattern jest czymś z góry akceptowanym i pożądanym. Stanowi sprawdzone rozwiązanie uprawniające do wdrożenia, powtórzenia lub zoptymalizowania. W sztuce natomiast, „wzór”, brzmi już jak schemat, kalka myślowa lub powielenie formuły, którą należałoby raczej przełamać lub kwestionować. Powtarzalność bywa uznawana za rodzaj estetycznej kompromitacji, za sygnał, że zamiast ryzykować i mówić ,,własnym głosem”, tylko odtwarzamy to, co już znane. A jednak powtarzalność i wzór konstytuuje naszą rzeczywistość, nierzadko prowokując w nas wewnętrzny głos „mam tak samo”. Formy biologiczne replikują się w nieprzerwanym cyklu życia, bez wzoru nie ma języka i nauki jako wspólnej miary, także kultury jako sposobu przekazywania istotnych wartości, form i praktyk utrwalanych w naszych zachowaniach, języku i rzeczach. Wzór można traktować więc jako „język” tego, co wspólne, społeczne.