Horyzont znaków to rodzaj przejścia między żywą tkanką słowa a jego brakiem, aż po majaczący i niewyraźny już zupełnie ślad – powidok, będący czymś na kształt palimpsestu.

To zbiór punktów odniesienia, do którego nieświadomie dążymy, dyscyplinującym i osadzającym w świecie, w którym przytłaczająca ilość bodźców ostatecznie rozmywa się i rozrzedza w przestrzeni. Nie wiemy jednak, czy przynosi ukojenie, czy wprawia w niepokój.

Dryfując gdzieś pomiędzy, próbujemy odnaleźć się w sytuacji bez wyjścia – bez początku i końca, bez narzuconej struktury, gubiąc się i odnajdując w plątaninie znaków, w niekończącym się zagubieniu.

Horyzont znaków, horyzont zdarzeń, imperium znaków.
Blisko-daleko-znaczne.

os. kuratorska: Krzysztofa Kornacka