Kuratorka: Ewelina Węgiel

Wsparcie merytoryczne i koordynacyjne – Anna Konik, Sławomir Sobczak

Osoby artystyczne zabierają widzki i widzów — oraz same siebie — w 3,5-godzinną drzemkę. Ten stan to moment podwyższonej wrażliwości, w którym logika linearnej narracji ustępuje miejsca skojarzeniom, obrazom i afektom. Zawieszenie pomiędzy jawą a snem, skupieniem a rozproszeniem, indywidualnym przeżyciem a kolektywnym doświadczeniem.

Doświadczanie prac wideo wymaga innego rodzaju rozumienia. Często pozbawione klasycznej narracji, domagają się od widzek i widzów wyrobienia nowych intuicji. Medium wideo operuje czasem w sposób szczególny — pozwala go zaginać, rozciągać, zapętlać, zawieszać. W tym sensie oglądanie staje się praktyką trwania i obecności.

Sen może być sposobem bycia razem — formą czułego zawieszenia świata. „Drzemka” otwiera przestrzeń delikatnego rozszczelnienia percepcji, umożliwiając dryfowanie pomiędzy obrazami i doświadczanie ich w wymiarze bardziej cielesnym niż interpretacyjnym.

Wspólne oglądanie buduje poczucie wspólnoty. Publiczność doświadcza i odbiera prace, ale też je współtworzy — poprzez obecność, skupienie, reakcje ciała. Wiele filmów powstaje w procesach kolektywnych, w dialogu i we współpracy. Razem tworzą wielogłos doświadczeń i eksperymentów wynikających z obcowania z ruchomym obrazem — zbiór odmiennych języków, rytmów i wrażliwości.

Prezentowane filmy wyrastają z osobistych doświadczeń osób studenckich — z momentów zawieszenia, niepewności i intensywnego odczuwania świata. Prywatne historie i afekty zostają tu przetworzone w obrazy, które dryfują między rzeczywistością a wyobraźnią.
Wiele z prezentowanych realizacji po raz pierwszy zostanie pokazane publicznie. Autorki i autorzy zyskają możliwość skonfrontowania swoich intuicji z percepcją odbiorczyń i odbiorców. Wspólna drzemka ma więc potencjał realnej wymiany. Selekcja uwzględnia możliwie szerokie spektrum głosów — każda osoba, która przesłała materiał, prezentuje jeden film, współtworząc kolektywny, krótki sen.

W przestrzeni wystawy można siadać i kłaść się tam, gdzie jest najwygodniej, zasypiać, rozmawiać, szeptać, śmiać się, reagować; ważne, by poczuć się bezpiecznie i swobodnie, by pozwolić sobie na odprężenie i osiągnięcie stanu rozluźnionej obecności.