Diagramy 3

Koncepcja wystawy powstała w trakcie rozmów, w podróży, później pojawił się zamysł tablic i kredy. Kreda jest najczęściej produkowana z naturalnej skały osadowej – węglanu wapnia, nierzadko z dodatkiem gipsu, jej bazą pozostaje naturalny surowiec wapienny pochodzący z dawnych osadów morskich. Tablica i kreda jako narzędzia pozwalające na szybkie przekazanie myśli, w zwięzłej formie, nierzadko służyły Andrzejowi Kostołowskiemu podczas wykładów i spotkań.

Zapis rozmowy z artystą obejmuje wątek par artystycznych. Temat stał się inspiracją do powstania jednej z prac na tablicy. Autor dotyka obszarów namysłu przy dążeniu do wspólnego celu w ramach współpracy twórczej oraz roli wsparcia, gdy każda z osób tworzy w innym obszarze.

Określenie “glocal”, pojawiające się na jednym z diagramów stanowi zaproszenie do rozważań o poziomach globalizacji, zmianach w tożsamości lokalności, o nachodzeniu na siebie pojęć niegdyś wykluczających się.

Andrzej Kostołowski /ur. w 1940 r./ historyk, teoretyk i krytyk sztuki (ukończył też studia w specjalizacji leśnictwa). Współorganizator i do 2000 r. kustosz Muzeum im. A. Mickiewicza w Śmiełowie. Od lat 70. czynny, niezależny krytyk sztuki.
Konceptualizm w sztuce współczesnej stanowi główną tematykę jego pracy badawczej.
Jest autorem ponad 400 esejów i recenzji na temat sztuki współczesnej. Autor ponad 30 większych tekstów naukowych o sztuce dawnej i współczesnej (m.in. o ogrodach krajobrazowych, Witkacym, Andrzeju Wróblewskim, Jerzym Nowosielskim, Wystawie Ziem Odzyskanych, sztuce konceptualnej).
Opublikował liczne eseje w katalogach i czasopismach o sztuce (m. in. Obieg, Arteon, Artluk, Rita Baum, Format, Dyskurs). W 2013 roku obronił doktorat na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Przez prawie 30 lat był wykładowcą (1990–2019) na ASP we Wrocławiu (a do 2011 na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu). Prezentuje od lat swe teksty i wykresy podczas wystąpień w galeriach i uczelniach.
Jest autorem książek, m.in. Tezy o sztuce (Łódź 1972), Trzy kropki po „i” (Lublin 1982), Sztuka i jej meta (Kraków 2005), “Wykresy i sztuka (wybór zagadnień)” (Wrocław 2018).

Zespół kuratorski: Róża Tomikowska i Rafał Tomikowski

„Ciekawe podejście (ważne z punktu widzenia omawianego tematu, gdyż odpowiadające wykresom praktyków i teoretyków sztuki) wiązać mogłoby się z charakterem notacji kształtowanych na sposób organiczny. I wtedy moglibyśmy odpowiednio wyróżnić m.in. następujące typy interesujących nas zapisów:
a) wzrost tropizmów – jak pnie, konary i liście drzew
b) wznoszenie do góry i schodzenie na dół jak przy chodzeniu po terenach górskich
c) pączkowanie elementów współwynikających z siebie nawzajem
d) narastanie słojów wokół siebie, jak w przekroju pnia czy w warstwach geologicznych
e) wirowanie kół, pętli i spirali
f) snucie pajęczyn powiązań
g) zmienne rozszczepianie i łączenie.
(…)
Przy poszerzającym się zalewie wykresów w wieku XX i przy wybiórczym
skupieniu się głównie na tym, co powstawało w kontekście sztuki, nietrudno zauważyć, jak przez artystów eksplorowane są interesujące formy drzew z odgałęzieniami: u Miguela Covarrubiasa, Nathaniela Poussette-Darta i Ada Reinhardta (lata 30. i 40.).
Tu włączyć można także Josepha Beuysa z jego czarnymi tablicami pokrytymi notatkami białą kredą (analogia w Formule X Zbigniewa Makarewicza). Jeśli chodzi o eksplorację wykresów w fazie postmodernistycznej (patrz: Maya Lin), to nietrudno zauważyć jak twórczo i kompletnie zostały wykorzystane zarówno doświadczenia konceptualizmu i performansu, jak też bagaż doświadczeń z wykreślania diagramów w kręgach naukowych….”
Andrzej Kostołowski „Wykresy i sztuka”, 2016, s. 14/15