„Jak cień wlecze się za mną
pytanie: czy człowiek ma duszę?
Czy dusza posiada człowieka?” Mariusz Rosiak

Motto wystawy – zaczerpnięte z wiersza Mariusza Rosiaka – męża malarki, otwiera przestrzeń refleksji nad nierozerwalnym związkiem cielesności i duchowości.

Malarstwo Marii Rokosz – Rosiak – artystki pochodzącej ze Świnoujścia, jest doświadczeniem, które wymyka się jednoznacznym definicjom. Jest zarazem konkretne i rozmyte, materialne i transcendentne, kontemplacyjne i jednocześnie naznaczone zdecydowanym gestem. Figura człowieka, daleka od hiperrealistycznych przedstawień, staje się symbolem uniwersalnej kondycji ludzkiej – jest niczym całun, który jednocześnie skrywa i objawia życie.

W swoich pracach Rokosz-Rosiak zdaje się ukazywać, że człowieczy absolut nie jest czymś osiągalnym w pełni – jest raczej nieustannym procesem, w którym fizyczność i metafizyka przenikają się nawzajem. Prezentowane na wystawie prace zapraszają do kontemplacji, do zatrzymania się i wsłuchania w cichą opowieść o ludzkiej duszy ubranej w ciało.