Kwiaty pojawiają się tu nie jako dekoracja, lecz jako język zastępczy.
Nie są one ilustracją emocji, lecz ich nośnikiem, zapisem tego, co zwykle pozostaje niewidoczne.
Ich kompozycja staje się gestem przejściowym, momentem pomiędzy intencją a odbiorem, obecnością a znikaniem. To forma komunikatu, który od początku zawiera w sobie własną nietrwałość niczym podarowany komuś bukiet kwiatów. Delikatność nie jest tu estetyką, lecz warunkiem istnienia, wszystko trwa tylko tak długo, jak długo pozostaje otoczone uwagą.
Autorskie przedstawienie motywu jest jednocześnie próbą stworzenia nowego dla artystki języka wizualnego, ale i przypomnieniem jak istotną i obecną rolę w naszych życiach i kulturze od zawsze pełnił nie tylko kwiat czy bukiet, ale silne połączenie człowieka z naturą.
Prace badają relację pomiędzy emocją a materią. Kwiat, podobnie jak uczucie, reaguje na czas, dotyk i jego brak. Więdnięcie nie jest porażką, lecz częścią procesu, dowodem, że coś rzeczywiście miało miejsce.
To wystawa o kruchości jako strukturze.
W tej przestrzeni znaczenie nie jest dane raz na zawsze.
Przemieszcza się, rozpada i rekonfiguruje, zależnie od spojrzenia.