Szkło nie często budzi w nas ciepłe uczucia. Jest twarde, zimne i nie wybacza błędów – instynktownie trzymamy je na dystans, bojąc się skaleczenia. To materiał „wysokiego ryzyka”, przed którym w dzieciństwie chroniono nas najbardziej.

Wrocławska artystka Amelia Mercedes wykorzystuje ten opór jako klucz do swojej twórczości. Jej prace to powrót do jaskrawych kolorów i beztroskiej zabawy, ale przefiltrowanej przez surowiec, który kojarzy się z chłodem tworzącym dystans. Mercedes celowo konfrontuje nasze poczucie bezpieczeństwa z materią, która w każdej chwili może pęknąć.

W tym świecie to, co intuicyjnie odbieramy jako bliskie i miękkie, zostaje zamknięte w przejrzystej, szklanej barierze. Artystka zmusza nas do zmierzenia się z niepokojącą prawdą: czy nasze najlepsze wspomnienia to w istocie tylko „oszklone pamiątki”? Pozornie trwałe, a w rzeczywistości równie narażone na rozbicie i zranienie, jak samo szkło.