All my dead sweethearts

„all my dead sweethearts” – to seria lamentacyjnych utwórów performatywnych na skargi, zawodzenia, narzekania, afektywne żądania i tęsknotę. To namiętna praktyka polityczności głosu w całym spektrum jego akustycznych i cielesnych możliwości. Partytury poszczególnych performansów, powstały na podstawie wywiadów przeprowadzonych z osobami mieszkającymi w Poznaniu i Emilii-Romanii (Włochy) w 2024 roku. Balansując między realnym a wyobrażonym, dokumentalnym a melodramatycznym „all my dead sweethearts” stanowi zapis obsesyjnej potrzeby opłakiwania i bycia opłakiwanym, a także namiętnego powtarzania zasłyszanej skargi i wspólnej tęsknoty.

Lament jest głosem słabych, wypowiedzeniem skargi, żalu, oczekiwań i tęsknoty, balansuje on między indywidualnym a społecznym. Jego siłą jest inicjowanie nietypowych form solidarności i osobliwych wspólnot. Żałosny język może wydawać się bezcelowy, czy też fetyszyzujący, to, co utracone. Może też być destrukcyjny, a emocjonalne zaangażowanie inicjatorki lamentu (osób inicjujących lament) wątpliwe merytorycznie. W historii znajdziemy jednak kobiece lamenty, stanowiące zagrożenie dla ładu społecznego, efektywne i wywrotowe, m.in. greckie goos, XVI-wieczna kobieca sztuka lamentacyjna w Irlandii, lament Orfeusza, śmierć Doroty z Nowego Targu, śmierć Mahsy Amini i wywołane nią masowe protesty w Iranie.

Czym może być dziś współczesny lament? Dlaczego szczególnie teraz potrzebujemy reanimacji sztuki lamentacyjnej? Dlaczego należy lamentować zawsze i wszędzie?

CZAS I MIEJSCA EMISJI

g. 17.30 | all my dead sweethearts II

III piętro CK ZAMEK (zbiórka przy windzie)

czas trwania: 20 minut

g. 18.30 | all my dead sweethearts I, III, IV

Dziedziniec Różany, Sień Przejazdowa

czas trwania: 60 minut

REALIZACJA

koncept, reżyseria, performans: Klaudia Hartung-Wójciak

współpraca researchowa, performans: Małgorzata Biela

kostium, performans: Hanka Podraza

reżyseria światła, performans: Jędrzej Jęcikowski

muzyka: Piotr Peszat, Hildegarda z Bingen

​kozioł biały, kozioł czarny, performans: Olga Lauba

shake i drżenie: Weronika Podkowska

performans: Puma Penelopa

współpraca produkcyjno-artystyczna, performans: Michał Surówka

chór: Brygida Sawicka-Stępińska, Kamila Tracewska-Mikołajczak, Karolina Piesik

współpraca produkcyjno-artystyczna i kuratorska: Jagna Domżalska, Kamil Mizgala

współpraca researchowo-artystyczna i terenowa: Jakub Hartung-Wójciak

konsultacja językowa: Alicja Kozłowska

produkcja: Centrum Kultury ZAMEK w Poznaniu